Ağlatacak Sözler

Adın ki en güzel kelimedir dağarcığımda ne zaman ansam; kelimelerim kendini asar darağacında.

Yüreğim hep gururuyla övündü. Burada gidene dur denilmiyor!

Yalnızlığımda çoğalıp kalabalıkta eksiliyorum. Ve öylesine kalabalık ki yalnızlığım ne yana dönsem sana çarpıyorum.

Eskiden karanlıklardan ve yağmurlardan korkardım şimdi ise yağmurlar gözyaşım oldu, karanlıklar ise sırdaşım oldu.

Başkasını sevmen, bana acı verir mi sandın? Sen beni de sevmemiştin ki zaten. Çocuktum işte, öyle inanmıştım ki döneceğine.

Çok sahiplenmeden seveceksin mesela. Hem her an avuçlarından kayıp gidecekmiş gibi, hem de hep senin kalacakmış gibi.

Ağlıyorsa gözlerim kurumuş aşkımızın yeşermesi içindir bebeğim sen anlamazsın ben anlatıyorum gözyaşlarıma seni.

Alt yapısı olmayan bir şehir gibiyim. Ne zaman hüzünlensem gözlerimi su basıyor. Ve ne zaman seni düşünsem, kalbimin trafiği aksıyor.

Bazen sadece seninle konuşsun istersin. Ama o herkesle konuşur, sana susar.

Bin defa yalan olsan da inanırdım hep sana. Sen beni kandırmadın ben sana inanmayı seçtim. Hepsi bu.

Bir sonraki sessizliğim senin için güzelim zamansız gelen ayrılıklar kalbimi yaralar ağlayan gözlerim elbet bir gün aşk acısı için değil hayat acısı için ağlar.

Gül şimdi ağlayan gözlerime bakarak gül! Yarınların için gül çektiğim acılar için gül sen hep gül beni düşünme gülüm.

Ne garip bir hayatım ve yalnızlığım oldu. Depozitolu bir yalnızlıktı benimkisi. Kim alsa geri getirdi.

Keşke yanımda olsaydın demiyorum, biliyorum ki; isteseydin olurdun.

Ne güzel demiş şair şimdi ben mutluluğa müebbet yesem, kesin yarın af çıkar.

Ne garip bir dünya bu. Aklımdasın diyen balıklar, ömrümsün diyen kelebekler gördüm.

Ömrümün her gününde, asırlık elem saklı. Adın kalbime mühür artık, dilde yasaklı!

Arada bir yokluyorsun sol yanımı. Öyle bir seni seviyorum dedin ki inan olsun kalbime indin.

Sen yine de bana nasılsın? Diye sorma. İyiyim desem yalan olur kötüyüm desem inancıma dokunur. En güzeli şükre vurayım.

Kimseyi kırmayayım diyorum, bir de bakıyorum kendim paramparçayım.

Bazen insan ‘Seni seviyorum’ diyemez. Sadece ‘Sana da iyi geceler’ demekle yetinir.

Pişman değilim! Sadece dön bak arkana; ne için, nelerden vazgeçtin? Neler dururken, sen neyi seçtin.

Ağlamaktan korkma! Istırap veren düşünceler gözyaşı ile temizlenir.

Uzaklaşmak iyidir. Birinden, bir şeyden. Uzaklaşmak bazen, yakınlaşmaktan da iyi gelir.

Gel de birbirimizin kadrini bilelim. Çünkü ansızın ayrılacağız birbirimizden.

Dünyaları sığdırırdım yüreğime. Derdin bana bir zamanlar. Dünyaları sığdırırken yüreğine, beni sığdıramadın mı?

Mızıkçılık yapmadan, oyununun kuralına uyup, yalanlarına inanıyormuş gibi yaptım. Devam etmiştim beni sevdiğine inanmaya.

Kimine git dersin değerli olursun, kimini canından çok seversin gereksiz olursun.

Ağlamak gözlerdeki yaşı boşaltır, acın ise hep taze kalır.

“Zamana bırakalım her şeyi” dedi. Ya beni kime bırakacaksın, dedim sustu. Bir daha öldüm.

Bakmayın öyle tabii ki de ağlamıyorum, giden sevgilinin ardından su döküyorum.

Üç yanlışım oldu. Tanıdım güvendim inandım! Bir doğrum oldu. Sevdim ama üç yanlış bir doğruyu sildi.

Birisini unutmak zorundaysanız bunu sindire sindire yapın. Çünkü zamansız öldürdükleri yürekte amansız dirilir.

Ne olurdu zamanla geçecek değil de zamanla gelecek deselerdi.

Gelecekten de pek umutlu değilim artık. Adı gelecek olsa ne olur, seninle gelmedikten sonra.

Biz de unutmuş gibi yaparız. Hiç kırılmamış, hiç ağlamamış gibi.

Geçirdiğimiz günlerde güldüğümüz yerlerde şimdi hazan rüzgârları esiyor gidiyorum rüzgârın estiği yere.

Senin de sevdiğini sanmıştım. Ya da öyle olmasını istediğim için, kendimi buna inandırmıştım.

Canı yanan sabretsin, canı yakan, canının yanacağı günü beklesin!

Kolumuzu ısırarak saatler yapardık küçükken, sanki zamanın canımızı acıtacağını anlarmış gibi.

Nedense git dediklerine hep değerli olursun. Kimine de canından can katar, değersiz olursun.

Acılarıma sabır ve zaman sürdüm şimdi geçmelerini bekliyorum. İmkânsızı beklemek gibi.

Eyvallah ne güzel bir sözdür. Bazen kabulleniş bazen boş veriş bazen yol veriş ama sonunda hep bir rahata eriş.

Boğazıma takıldı sevdan. Üç kere sırtıma vur helal de, alışık değilim harama ondan olacak herhalde.

Bir gün ölürsem haberim sana gelirse mezarımın başına sakın gelme sadece elini kalbine koy ve özür dile belki o zaman mutlu olurum.

Güzel olsan da kalmaz bu dünya, mecnun olsan da güvenmem artık sana, artık herkes kendi yoluna ben seçtim yolumu sana elveda!

“Hayatta sevmem” dedin ya, bunun ahireti de var, umutlanıyor insan işte.

Uykusuz gecelerimde gözyaşlarımla yazdım adını kalbime güneşsiz günlerimde kanımla suladım resimlerimizi yeniden gelirsin diye!

Her şeyin kıymetini bilirim ben. Bana ışığın kıymetini göstermen için dünyamı karartmana gerek yok.

Bırak hayatım bana kalsın al anılar sende kalsın ver sevgimi belki o zaman anlarsın!

Kalbime saray inşa etmeye çalışman çok güzel bir davranış. Ama keşke temeli atıp, derince kazdıktan sonra bırakıp gitmeseydin.

Eğer bir insanı gerçekten unutmak istiyorsan onunla yaşadıklarını değil onun sana yaşattıklarını hatırla.

Ağlamak, ruhun kanama şeklidir. Sargısı yok, çaresi yok. Sebebi var!

Yağmur dökülüyor şehrime. Bardaktan boşalırcasına. Bu son diyorum bu son! Her defasında bitirdiğim yerden başlıyorum yine sana aşka.

Bu kentin en tenha yeri kalbimdir şimdi.