Yeni Sözler

Sesini duyduğumda, içimde uçuşan bir şeyler var. Sesinde, mutluluk bahçeleri var. Dünyanın tüm kötülüklerini unutturacak bir şeyler.

Hayat acımasızdır. Bazılarını tanıdığımıza pişman eder, bazılarını da daha önce neden tanımadığımıza.

Gitmem diyenlerden öğrendik, yalnız kalmayı.

Seni özlemenin tadı da bir başka ama sen yine de özletme.

Eğer karşınızdaki kişi sizi gerçekten seviyor olsaydı dayanamazdı konuşurdu; o yüzden zamanınızı beklemekle harcamayın. Gökyüzünü sevin.

Allah onu senin karşına çıkardıysa, bunun bir sebebi olmalı.

Seviyorsan uğraşacaksın, konuşacaksın gurur kimseyi mutlu etmez.

Ben değişmek istemedim. Değişmek zorunda kaldım. İçiniz yanmaktan kül olduğunda ne demek istediğimi anlayacaksınız.

Keşke hiç başlamasaydı desem, o muhteşem günlere ayıp edeceğim. İyi ki yaşandı desem, bu vedaya nasıl bir kılıf giydireceğim? Bilmiyorum.

Bazı insanlar için yaptığım fedakarlıkları geri almak istiyorum.

Hiç umudum yoktu ama bir kere bile vazgeçeyim demedim.

Birine verdiğin değerin, gösterdiğin ilginin, karşılığını alamamak büyük bir yıkım. Kendi çabalarının kendine enkaz olması gibi.

Bak ben böyle olacağını biliyordum ama yine de seni sevdim.

Şu sol tarafımı görüyor musun? Burası benim kalbim, seninse memleketin.

Yanımdayken bile sana doyamazken, nasıl anlatır ki sensizlik?

Ama fazlada üzülme hayat bitiyor bir gün.

Biliyorsun o yolun sonunda kocaman bi duvar var daha fazla ilerleyemezsin ama devam ediyorsun, hep aynı şeye yeniliyorsun.

Dünyanın en korkunç hissi; bir insanın yüzüne bakıp, başka birini bu kadar sevemem diye düşünmek.

Gözlerimi kaçırdığım için pişman oluyorum bazen. Sonra özlüyorum. Keşke doya doya baksaydım diyorum.

İnandığım her şeyin yalan olduğunu gösterdin bana. Unutur muyum seni?

Çabalamadığını gördükçe vazgeçiyorum.

Bazı insanlar uzaktan bakınca kusursuz, tanımaya başlayınca lüzumsuz.

Her gece bir şeylerin yoluna gireceği umuduyla yatıp, her gün o umutlarımın kırıklarını bir yerlerden toplamaktan yoruldum.

Çocukluğumu babam, gençliğimi sen aldın.

Çok sabırlı olabilirim ama sabrım bittiğinde limanı yakarım, gemiyi değil.

Hayatımın “hiçbir şey yapasım yok” dönemindeyim.

Kirpiklerini sayacak kadar deliydi bu yürek sana. Beni unut, bunu unutma.

Benimle konuştun, benimle gülümsedin, benimle iyi kötü çok şey paylaştın. Şimdi bunları bu kadar çabuk unutabiliyor olmandan nefret ediyorum.

Bir kez soğursun ve hiçbir şey eskisi gibi olmaz.

Ben içimdeki tüm camı çerçeveyi indirdim, senin elin bile kanamadı.

Zayıf noktamı bilen kim varsa istisnasız oradan vurmaya çalıştı ama şöyle de bir şey var benim yüzleştiğim yarayla beni kanatamazsın.

Bir kuyudasın ve yardım bekliyorsun. Sonra biri geliyor, sana ip uzatıyor ama boynuna.

Duam belli, duyan belli, gerisi takdiri ilahi.

Gelmemi isteseydin eğer, ben tüm çıkmazları bir kez daha ezberlemeye razıydım.

Ne zaman pişman olursun biliyor musun? Yarım bıraktığını, başkası tamamladığında.

Yaz bana yaz ki delirmeyeyim.

Mükemmel bir hayatım olmayabilir ama her şey için Allah’a şükrediyorum.

Ben umut edip hep ters köşe olmaktan çok yoruldum.

Mezarlıkta bile yetişir çiçek. Beni niye sevmedin?

Eğer seni içimdeki o küçük kız çocuğuyla tanıştırmışsam, bil ki ölene kadar hep yüreğimdedir izin.

Ben artık hiçbir şey için çabalamayacağım. Çünkü ne kadar çok istersem, o kadar olmuyor. Ve yıpranan en çok ben oluyorum.

Çok delice sevmiştim, olmadı. Ama şundan eminim; bir daha asla bir gülüşe inanmayacağım.

Bir kız için bütün kızlardan vazgeçecek kadar delikanlı olun yeter.

Belki denize ulaşır içimizdeki nehirler bir gün.

Tüysüz itte bit olmaz, yavşaktan yiğit olmaz.