Semt Sözleri

Eline el değmesini değil, gölgesine gölge değmesini kıskanmaktır sevda.

Nikonlarla canonlarla poz vermesekte, bütün mobeseler tanır bizi.

Güzel günler, zorlu duraklardan geçer.

Üç kuruşluk insana beş kuruşluk değer verirsen, iki kuruşa satar.

Ne demiş şair; uyuyalım. Hiçbir şey olmazsa sabah olur.

“Yan yana” ayrı yazılır, biz “sımsıkı” olalım.

Çok vakit kaybettik çok, artık mutlu olsak diyorum.

Sendeki namus kadar Ankara’da deniz var.

Bütün kadınlar güzeldir deseler, içlerinden biri çıkıp ben daha güzelim der.

Ben onunla içimden konuşuyordum.

Yaralıyoruz kendimizi, sevmeyen yüreksiz biri için.

Onun sesini ilk duyduğumda binlerce kelebek canlanmıştı kalbimde. Binlerce tarifsiz his.

Sen benim şehrimdeki bütün sokakların adı.

Kaderinse dünya küçüktür, ama kaderin değilse, çıkmaz sokakta bile karşılaşamazsın.

Özledim ama belli edemem. Çünkü “öyle olması gerek” gibi tuhaf bir cümle var içimde.

Gözlerimi kaçırdığım için pişman oluyorum bazen. Sonra özlüyorum. Keşke doya doya baksaydım diyorum.

Herkesin bir gideni vardır, içinden bir türlü uğurlayamadığı.

Ben sadece, her şey eskisi gibi olsun istiyorum.

Bir bozuk saattir yüreğim. Hep sende durur.

Anlatamadığım ve anlatamayacağım o kadar çok şey var ki.

Salıncaktan düşen bir çocuk, hiç küser mi parka?

Sen yoksan hayatımda, ben yokum o hayatta.

Bir gün beni boynu eğik görürseniz bilin ki yere düşen birini kaldırmak için boynumu eğmişimdir.

Para etmez geleceğim. Çocukluğum yaramaz. Bilsen içimi dersin ki; bu yaşıyor olamaz.

Değer verdik. Çünkü değer sandık.

İki kelime yetiyor, seni seven kalbi kırmaya.

Ya av olacaksın ya da avcı. Ama asla avı, avcıya götüren köpek olmayacaksın.

Semt bizim, ev kira.

Ha ondan mesaj beklemişim ha otobüs durağında vapur.

Biz başka severdik. O yüzden başka sevemedik.

Ne hoş bir güzelliği vardır. Dünyadan hafif adımlarla gülümseyerek geçenlerin.

Oturup konuşsaydık geçerdi belki her şey.

Anlamam o kadar incesini. Sen yanımdayken yaşamak güzeldi işte.

Ben bu semtin boş sokaklarını sevdim, muhabbetini değil.

Semt bizim, aşk bizim!

Bunu da yaz hâkim bey, umuda kelepçe vurulmaz.

Hayat tespih gibidir. Bazen sallamak, bazen çekmek gerekir.

Kalabalıkta artistlik yapanın, tenhada özrü kabul olmaz.

Çözemedim bazılarını, uzaktan mı adamlar, adamlıktan mı uzaklar.

Seninle buluştuğum ilk günü hatırlıyorum. Hiçbir şey için bu kadar heyecanlanmamıştım.

Seveni arıyorum diyorsun, verene gidiyorsun ne ayak?

Keşke şu an yanında olsam. Dizlerine yatıp saatlerce ağlasam ve kalkıp doyasıya sana sarılsam.

Hayatı dümen olanın, rotasına tecavüz ederim.

Onlar benim hayal kırıklıklarım. Sen toplasan, bir araya getirsen bile olmaz. Yoruldum artık. Vazgeçtim.

Ben hayatım boyunca hep kendi canımı yaktım, belki de bu yüzden kaybettim!

Çayı açık severim ama seni çok koyu sevdim ben.

Senin küçük bir elvedan, böyle büyük bir aşkı bitirebilir mi?

O beni unuttu, ben mutluluğu.

En âşık olunmuş halini, yalnızca ben biliyorum!

Şansımız dönse, götümüze girer.

O kadar güzel güldün ki sevmeden geçemedim.

Bu dünyada, mutluluk adaletli davransaydı; bu gençler sokaklarda kalmazdı!

Yerime koydukların, sana koyması dileğiyle!

O özlemeden hayatına devam ediyordu, hiçbir şey olmamış gibi. Belki de hiçbir şey olmamıştı. Ya da olan bana olmuştu.

Senin kafanı kaldırıma sürter çıkan kıvılcımla sigaramı yakarım lan insan ol iki dakika!

Seninle karşılaştım ya. Birileri sanki benim için dua etmiş.

Ve ne kadar içersen iç, başın döner. Gidenler değil!

Umutsuz olsa da buraya yazılan her satır, gerektiğinde kahpesine de yazılır çatır çatır.

Ölmüş bir aşk vasiyetidir bu sana. Madem kimsem olamıyorsun, kimsen o ol ve kal oralarda.

Hiçbir ayrılık benim ecelime hükmedemez! Gelenle doğmadım ki, gidenle öleyim.

Suskunluğumuz asaletten falan değil, sadece hiçbiriniz değmezsiniz.

En güzeli sizin olsun “hayırlısı” benim.

Bakın bize. Gerek var mı size?

Zirve tek kişiliktir diyorsunuz da maşallah herkes zirvede!

Kendin ol, öyle daha güzelsin.

Mahallemizde havaalanı yok ama pilot çok.