Şehir Sözleri

Biliyorum ki bir gün sen de bana dua edeceksin. İşte o gün adım şehrin bütün minarelerinde söylenecek.

Gel koşalım mavilere umuttur rengiyle. Gel koşalım yeşillere gerçeğin içinde. Bırakalım ne var ne yoksa hepsini geride. Gel gidelim bu şehirden ikimiz el ele.

Güneşin rengine benzemez gecenin rengi üşütür ayaz korkutur karanlık bugün bir gariplik bir hüzünlük var yüreğimizde ya biz fazlayız bu şehirde ya da bir dost eksik.

Mevzu bildiğin gibi şehir kalabalık insanlar yalnız.

Hani bazı şehirler vardır ya saat 10’dan sonra kimsecikler olmaz. İşte sen den sonrası 10’dan sonrası.

Aynı şehirde sen varsın ben varım biz yokuz.

Biliyorsun ben hangi şehirdeysem yalnızlığın başkenti orası.

Biz Sivaslıyız hayallerimiz suya düşmez.

Ne zaman bu şehirden kaçıp gitme isteği gelse bir köşeye oturup geçmesini bekliyorum. Gidersem dönmem çünkü biliyorum…

Damların üstünde yükselen kuleleri görmek için şehri terk etmen gerekir.

Ülkenin farklı şehirleriydik ben sürgün yeri sen başkent. İlk isyan hep sende başlardı. Cezasını çekmek hep bana kalırdı.

Neden aynı duyguları hissettiğim insanlarla farklı şehirlerdeyim ki?

Hak ve doğrulukla galip olan şahıs faziletli şahıs hak ve doğrulukla galip olan şehir de faziletli şehirdir.

Bilinmedik bir hüzün var içimde bir gariplik. Anladım ki ya ben fazlayım bu şehirde ya da biri eksik.

Yağmur dökülüyor şehrime. Bardaktan boşalırcasına. Bu son diyorum bu son. Her defasında bitirdiğim yerden başlıyorum yine sana aşka.

Şehir halkı ne kadar iyi olursa idarecileri de o kadar çok ilahi vasıfta olur.

Hangi şehrin gökyüzünde unuttuk kendimizi.

Garibim ne bir güzel var avutacak gönlümü bu şehirde nede bir tanıdık çehre bir tren sesi duymaya göreyim iki gözüm iki çeşme.

Yalnızca yağmur yağdığında seviyorum bu şehrin insanlarını herkesin yüzü ıslak başları eğik herkes benim hep olduğum gibi.

Eğer beni bu sokakta bu semtte bu şehirde bulamazsan sevgilim bil ki ben gözlerinin daldığı yerdeyim.

İçimden şehirler geçiyor sen her durakta duruyor inmiyorsun…

Bir şehir kadar kalabalıktır bazılarının yalnızlığı.

Gündüzün rengine benzemez gecenin rengi üşütür ayaz korkutur karanlık bir gariplik bir hüzün var içimde ya bu şehirde ben fazlayım ya da yanımda biri eksik.

Beni yüreklendirecek bir söz söyle şehrin tutsaklarını salayım kalbimden beni yüreklendirecek bir söz söyle kurşunu beynime sıkayım öylesine.

Bu şehri sevmemin tek nedeni köşe başını döndüğümde seninle karşılaşma ihtimalimdir.

Sığmadın içime sevgili bu yürek bu şehir ve özünü bulduğun şu garip sevda sana dar geldi.

Alt yapısı olmayan bir şehir gibiyim. Ne zaman hüzünlensem gözlerimi su basıyor ve ne zaman seni düşünsem kalbimin trafiği aksıyor.

Bu şehirden her gidişinde şehri sanki ben uğurluyorum sen benden gideli çok oldu ama ben sana hala el sallıyorum.

Sen benim şehrimdeki bütün sokakların adı.

Ne diyordu şair yıkıldı yolunu bekleyen şehir şimdi gelsen de bir gelmesen de bir.

Bir şehir gibi ol. Mesela İstanbul gibi. De ki boğazım kuruyuncaya kadar seveceğim seni.

Biraz hüzün biraz da umutla terk ediyorum bu şehri.

Serseri bir kayboldu mu onu kimse bulamaz şimdi anlıyorsun ya şehirlerin asi kızı hiç kimse serseri gibi sevip de âşık olamaz.

Bu şehir güzelse senin yüzünden.

Bana senin olduğun şehir lazım.

Aynı şehirde nefes almak bile bana yetiyor.

Ve öyle bir konuş ki bir şehir gibi mesela İstanbul gibi de ki ölümüne kadar seveceğim seni.

Sen benim terk ettiğim şehirlerimsin. Düştüğüm çukur uzanan ellerim hiç tutunamadığım gidenlerim…

Tek kişilik miydi ki bu şehir sen gidince bomboş kaldı.

Sevdiğiyle aynı şehirde nefes alıyorsa bir Aslan ondan fazla uzak kalamaz. Ayrı şehirde nefes alıyorsa aldığı her nefeste onu düşünür.

Sendeki gülüş Ankara’ya deniz İzmir’e kar getirir.

Hangi şehirde yoksan ben kayboluyorum orada.