Romantik Duygusal Sözler

Cam kırıkları gibidir bazen kelimeler; ağzına dolar insanın. Sussan acıtır, konuşsan kanatır.

Rüzgâr yine kokunu getirdi. Anlayacağın yine canım burnumda. İlhan berk

Çek bakışlarını gözlerimden, aşk bu şeytan doldurur.

Mevsimin suçu yok. Yokluğun soğuk.

Sen, bir matematik eşitsizliğinde bilinmeyensin. Anlaşıldı; ‘yalnız bırakarak çözeceğim seni.

Bazıları konuşmaz; gözlerine 5 saniye bakar, ömründen 5 yıl gider

Öpüyorum gökyüzü gibi bakan gözlerinden.

Okyanusta ölmez de insan, gider bir kaşık sevdada boğulur.

Sabah, öğlen, akşam aynı. Yatıp, kalkıp, oturup konuşmama aldanıyorlar. Biteni görmüyorlar. İçimi bilmiyorlar. Kimseye ağılamıyorum diye beni; iyi sanıyorlar.

Ben sana gönlümü açtım. İçimdeki kuşlar dünyaya uçtu.

Ekmeğime hoşça kal sürdün ya sen, ben şimdi ‘aşk’ karınla sana, ne şiirler yazarım.

İlham perisi kaçmış şair gibiyim. Kalemim söz değil, yüreğim sensizlik yazıyor.

Bir silahım olsaydı, bir silahım. Yoksulluğu şakağından, kaybetmeyi kalbinden ve sensizliği alnının tam ortasından vururdum.

Vazgeçilmez olan sen değildin. Vazgeçmek istemeyen bendim.

Yağmalandı kalbim, ömrüm, her şeyim. Kurşuna dizdiler anılarımı, yenik düştüm bu savaşta neyleyim, bir mezar nasılsa işte öyleyim.

Saçlarından ödünç ver. Dört bahar geçti. Çiçek kokusu öpmedim. Çok oldu mutluluktan vazgeçeli. Gülüşünden ver ömrümden al.

Sen benim şarkımsın. Herkesin dili dönmez.

Üzecekler seni, çok üzecekler. Aklına o zaman geleceğim işte. Cemal Süreyya

Öyle çok yanar ki için dünyadaki bütün suçları işlediğini sanırsın. Oysa sadece sevmişsindir.

Besmelesiz başladım diye mi, doyamıyorum seni sevmeye?

Hiçbir harfi sensiz bir cümleye kurban etmedim.

Sen benim kalbimin kafası güzel halisin.

Boynundan öpsem ya seni. Biliyorsun, orası benim memleketim.

Onunla ne zaman lades oynasak hep o kazandı. Kalbimdeyken nasıl aklımda derdim.

Yalnızlık insana çok şey öğretirmiş, ama sen gitme ben cahil kalayım.

Bu da benim yeteneğim. Olmasan da severim seni, hatta ayrılırım senden, haberin olmaz.

Zamansız gelme elim kolum dağınıksa sarılamam.

Şarkılara neden parça dendiğini biliyor musun? İhtiyaç duyduğunda bazıları eksik yanını tamamlıyor.

Adam gibi sevmelerin yasaklandığı bir yerde ne kadar seversen o kadar acı çekersin. Sonra mı? Çektiğin acıyla kalırsın işte.

Dediler ki eskiden böyle değildin içine kapandın. Dedim ki içindekiyle yetinen bu kalp artık sizi ne yapsın.

Öyle bir çık ki karşıma her baktığımda ilk defa görüyormuşum gibi az kalsın ölüyormuşum gibi hissedeyim seni.

Öyle ucuz değil gül koklamak. Gül tutan ele diken batmalı. Bir aşka gönül veren o aşkın kapısında yatmalı.

Sana şiir yazmak ne haddime. Varlığın şiir zaten.

Herkes kaybettiği kadar içecekse. O masadan en son ben kalkarım!

Aynı şehirde sen varsın, ben varım, biz yokuz. Ne acı dimi.

Küçükken annem yerde ekmek görünce yükseğe koy kuşlar yer derdi. Sevdiklerimizi hep yüksekte tuttuk acaba kuşlar mı yedi?

Seninle karşılaşmam hayatımın en büyük hatasıydı ve sırf seninle diğer tarafta karşılaşmamak için helal ediyorum hakkımı!

Gönül, han değil dergâhtır. Paldır küldür girip çıkılmaz, günahtır!

Gözlerinin kahve’sinden koy ömrüme, kırk yılın hatırına sende kalayım!

Üşüdüğümüzde camı kapatmak kadar kolay olsaydı keşke sevilmediğimizi anladığımızda o kişiye yüreğimizi kapatmak.

Allah’ım beni öyle bir sonbahar ayazı öldür ki, sevdiğim mezarıma koyacak tek bir gül bile bulamazsın.

Gel beraber alalım nefesimizi sevdiğim, sensiz boğazımdan geçmiyor.

Seni anlatabilsem seni. Yokluğun, cehennemin öbür adıdır. Üşüyorum, kapama gözlerini.

Güneş altında söylenmedik söz yokmuş. Bu yüzden geceleri söylüyorum sevdiğimi.

İçin ağlasa da kim duyar seni? Kim anlar dışarıdan olup biteni? Leyla’nın yüzünü görenler bilir: Mecnun’un kalbine batan dikeni!

Duvardaki yangın düğmesini örten cam parçasıyım kurtuluşun olacaksa hiç düşünme ayakkabının topuğuyla kır beni.

Senin suçun yok hayat ben buraya zaten elveda demeye geldim.

Uyudun mu? diye yazılır, ne olur uyumamış ol, konuşmaya ihtiyacım var diye okunur.

Sesin diyorum, en güzel ağrı kesici!

Seni sevmek; olmayacak bir nedeni, gelmeyecek bir gideni, beklemek gibi.

Olsun be aldırma. Yaradan yardır sanma ki zalimin ettiği kârdır, mazlumun ahi indirir sahi. Her şeyin bir vakti vardır!

Leyla! Çaresizliğimden gayri hiçbir kabahatim yok benim.