Melankolik Sözler

Uslan artık deli gönül, bak gelip geçiyor ömür, uslan artık deli divane gönül.

Özledim diyorsun mektubunda. Sadece kuru bir özledim mi yazdı yanık yüreğin.

Hatırlamaktan korktuğum tüm anılarımı çöpe attım var mı daha iyisi.

Peki, başka bir ekleyeceğin var mı bay ‘hüzün’? Az sonra yatacağım ben.

Nerede sözler, nerede yüreğim. Ben de sevdim, sevmedim bilenim. Ver elini sonsuza, al beni dünyadan. Kalmadı sevenim!

Umutlarımı götürdün kendinle birlikte, yarınlarım silindi söylediğin son sözünle belki pişman olursun dönersin günün birinde, ben olmayacağım bıraktığın yerde.

Ay değil, mevsim değil, bir ömür geçti sensiz, keşke böyle sevmeseydim ağlıyorum çaresiz.

Eğer sen gidersen, içimdeki kâinat çöker.

Bana bir hırsız lazım, tüm dertlerimi çalacak.

Oysa ölümü bilmiyorsun. Ölümü bilen yaşama zerre tenezzül etmez. Ölümü bilen hiç gelir mi Rabbini bilmezlikten.

Ruh dünyamda kavimler göçü var, bu aralar.

Denize kıyısı var sanki yüreğimin, hep serin, hep rutubetli.

Adını kalbime aşkla kazımıştım boş ver aldırma belki bir gün silerim. Güzel bir rüyayı gerçek sanmıştım. Seni sevdiğim için özür dilerim. Ne kadar kalmak istesek de bazen gitmek zorunda kalırız ve ne kadar gitmek zorunda olsak ta, kalmaktan yanadır sol yanımız.

Beklemek yormaz da insanı; beklediğini başkasıyla görmek bitirir adamı.

Ve benim, birdenbire yüzünü değil, gözünü değil, senin sesini göresim geldi.

Beni iyi ezberle bakarsın ansızın herhangi bir şiirde herhangi bir şarkıda çıkarım karşına.

Hak yerini bulur, helal edilmemiş hak zaten haram olur Beddua etmem. İçimden geçen her ah elbet sahibini bulur.

Şu sıralar umurumda olmayan tek şey, kendim.

İçimize de atamıyoruz, orası da doldu!

Vücudumun %70’i su falan değil; bildiğin sıkıntı.

Aşkın mantığı olmaz. Sakın ha! Dostum içme aşk zehrini su diye aşk pınarından ya Ferhat gibi atlarsın kayalardan ya da Mecnun olur dolaşırsın çöllerde kahrından.

Nasıl da soğuyor. Sanki sırtında bir hırkaydım da çıkarıp kenara attın.

Gönül kapısı herkese açılır mı, iki laf eden adam sayılır mı? Bakma insan oğlunun uyruğuna, tanıyamazsın basmadıkça kuyruğuna!

Her türlü zorluğu aşar kendine şaşırırsın da gün gelir tek bir söz ağır gelir, taşıyamaz dağılırsın.

Ya bir gün karşılaştığımızda düşman gibi değil de pişman gibi bakarsak? Hiç düşündün mü?

Hayır unutmadım, yokmuşsun gibi davranıyorum.

Bazen bu yüreğe bu kadar acı fazla deriz kendi kendimize. Ama hata bizde; küçücük yürekle kocaman sevmişiz, ne haddimize.

Hüzünler buldum kendimi, sensizliğin içinde tarumar oldum gezerim sokaklarda serseri, beni bıraktın ya hüzünlerimin sözleri sana be güzelim.

Uykusuz gecelerimde gözyaşlarımla yazdım adını kalbime güneşsiz günlerimde kanımla suladım resimlerimizi yeniden gelirsin diye!

Hayat yalnızlıksa ve sen yoksan neden yaşayayım ki.

Bir gözyaşı düşer toprağa. Toprak anlar da insanı, insan anlamaz insanı.

Hayata bir çizgi çektim seni tanıyınca, sensiz hayatı ben yaşamamışım bakınca gözlerine daha iyi anladım, şimdi yoksun yanımda yeniden çizgi çekiyorum sensiz yaşanmamış olan yarınlarıma.

Dünyadaki en üzücü şey; bir zamanlar birbirinin her şeyini bilen iki insanın tamamen yabancıymış gibi davranmasıdır.

Eski insanlar birbirine ilaçtı. Günümüz insanları ise devasız birer dert.

Sana aç ne vakitler geçirdim. Etsem gönül sofrandan bir iftar…

Ama insanın kendi vicdanı sözden daha ağırdır.

Kaldırımda oturup düşünmek nedir bilmezdim. Buz soğuğu sokaklarda elde sigara yürümezdim.

Boşuna mutlu olmaya çalışmayın, çalıştığınız yerden sormuyorlar.

Hadi yalnızlığını idam et bakalım, son arzusunu yerine getirebilecek misin?

Mutludur o. Mutlu olmasa duramazdı, gelirdi.

Yağmur yağınca içeri gireceksen gitmem seninle uzak ülkelere.

Öyle yoruluyorum ki bazen hayattan. Kapayınca gözlerimi, bir daha açasım gelmiyor inan.

Seni aklıma getirecek birçok şarkı varken, yanıma getirecek hiçbir şey yok.

Özledim gel dese hiç düşünmez giderim dersiniz. Ama gerçekler acıdır. Ne o gel diyebilir ne de siz gidebilirsiniz.

Bir umuttu yalnızlık bir şeyleri paylaşamamaktı belki, gözler dalıp giderken, yaralı bir serçeye ağlayan bir buluttu belki de belki belkilerle dolu bir hayattı bu.

Deniz değil ki yüreğim dalgalanıp öfkesini kıyılara vursun.

Kim bilirdi sensizliğime sarılacağımı? Kim derdi sensiz gecelerimde ağlayacağımı? Şimdi sensiz mutluluğa hasretim sensizliğimde acılarıma dost oldum sevgilim.

Hepimiz bağımlıyız kardeş, kimimiz bir maddeye kimimiz bir kahpeye!

Ağlasam sustuklarım dökülür mü ellerime ellerin gibi?

Ne güneşi istiyorum karanlığıma ne de yıldızları istiyorum gece yarılarında. Çok değil, bir tek seni istiyorum yalnızlığıma.

Susmayı öğrendim. Çok konuşup pişman olamamak için.

Kimseden bir şey bekleme, böylece asla hayal kırıklığı yaşamazsın!

En son ölen umuttur, umudunu kaybetme ve hep gül, üzülmeler senden uzak olsun, yüzünde hep gülücükler olsun.