Kul Nesimi Sözleri

Ben bana tek yâr olayım yâre yoktur minnetim.

Kolay mı gerçeğe ermek, dost bağında güller dermek, orada kalsın değer vermek, yeter ucuza satmasın.

Eyle perhiz, sakın dilden her hata dilden çıkar cahile verme sırrını, sır elden çıkar.

Nesimi’yim vay başıma, kanlar karıştı yaşıma, yağın gerekmez aşıma, yeter zehirin katmasın.

Yanmaktır bizim kârımız. Harcedelim hep varımız. Pervâneler yaranımız. Gelsün bir hoşça yanalım.

Kelp rakip böyle diyormuş. Güzel sevmek pek günah. Ben severim sevdiğimi, günah benim kime ne. Nesimi’ye sordular, yarin ile hoş musun, hoş olayım olmayayım o yar benim kime ne.

Zamanın hüzn-ü derdinden gönül bulmaz safâ.

Sofular haram demişler bu aşkın şarabına. Ben doldurur ben içerim günah benim kime ne!

Kalbim defter, dilim kalem, yazarım, hakikat emrini duyaldan beri, yitirdim Leylâ’mı gurbet gezerim, Mecnun gibi aşka uyaldan beri.

Ey gönül el aynasına bakmanın faydası ne. Sermayenden zararın var, satmanın faydası ne.

Elif Allah dost eyleyen meylide güzel yar güzel yar aşıkları da mest eyleyen huyu da güzel yar güzel yar.

Gerçi bugün Nesimi’yim, Haşimi’yim, Kureyşi’yim. Bundan uludur ayetim, ayate şana sığmazam.

Bu yolda can yoktur, canan isterler. Gönül kabesinde erkan isterler.

Gah giderim medreseye ders okurum. Hak için, gah giderim meyhaneye dem çekerim kime ne?

Söyledim daim “Enelhak” zülfünü can düşeli, tâ beni Mansur gibi berdâr etti uş.

Yanarım yoktur dumanım, gönlümde yoktur gümanım, al malım bağışla canım, varım meydanda meydanda.

Bende sığar iki cihan, ben bu cihana sığmazsam, yersiz, yurtsuz cevher benim, hiçbir mekâna sığmazsam.

Vahdet kaynağından dolu içenler, kanım lştır bâdeye şarap istemez. Hakîkat sırrına candan erenler, ermiştir mahbuba mihrap istemez.

Felek benim senden bir sualim var.

Par içinde biten gonca güle minnet eylemem.

İblisin talim ettiği yola minnet eylemem.

Kendin kadrin bilmeyen ne bilir dostun kıymetin. Merkebin boynuna cevahir takmanın faydası ne.

Bir can gördüm diri yiyor yılanı, emanete hıyanet ettiği için.

Müddeîler arasında dediler mey haram. Sâkî-i dilcû elinden ben içerim kime ne.

Zerrece tamahım yoktur şu dünyanın varına, rızkımı veren Hüda’dır, kula minnet eylemem.

Taramış zülfünü gerdana atmış. Beyaz ellerine al kına yakmış. Dedim öpüşelim dedi ki yok yok.

Gitti bugünkü gün, dün ele girmez.

Cümlenin rızkını veren ol gani serdar iken, yeryüzünün halifesi hünkara minnet eylemem.

Sabır gerek yahut sefer.

Gâh çıkarım gökyüzüne seyrederim âlemi, gâh inerim yeryüzüne seyreder âlem beni.