Kırıldığını Anlatan Sözler

En çok sana kırılıyorum diyemediğimizden, bir tek sana kızamıyorum dediğimiz anlar vardır.

İki kelime yetiyor seven kalbi kırmaya, sonra roman yazsan ne fayda!

Sana da kırgınım papatya. Bir seviyorumu sığdıramadın onca yaprağına. Can Yücel

Ey benim hasta gönlüm haddinden çok üzüldün dün yoksa bugün gelmez yarın ağlama değmez.

Kırıldığım zaman akıttığım gözyaşlarım, ruhumun yaz yağmurudur.

Kırık kalplerin hikayesi kısa olur. Ne oldu? Derler. Hiç, dersin biter.

Kalbin kemiği yok diye kırılmaz mı sandın?

Ah ne acıdır! O toz konduramadıkların için toz kadar değerin olmadığını anladığın an!

Tek başına hayatı öğrenen bir insanı kimse yokluğuyla korkutamaz.

Ümitleri kırılan insanlar, kanatları kırılan kuşlara benzer.

Keşke kendini bırakıp gitse insan; ama olmuyor! Can Yücel

Her şeyin kadar değil değeri kadar seveceksin. Çünkü beklentin ne kadar çok olursa o kadar kırılırsın.

Susmak, sadece içindeki haykırışların duyulmasından korkmaktır.

Artık kopardığın papatyalara sorarsın, hani sevecekti, diye!

Ey can! Kimseyi kırma, sözden ağırı yoktur. Beden çok yükü kaldırır ama gönül her sözü kaldıramaz! Mevlâna

Öyle sevdim ki seni, beni gören herkes yerinde olmak istedi. Ama kimse benim yerimde olmak istemedi.

Gittim! Şimdi bir mevsim değil, bir hayat girdi aramıza, ne sen dönebilirsin artık geriye, nede ben kapıyı açabilirim sana.

Kalbimi kırmak suya yazı yazmak kadar zordur. Kalbimi düzeltmek ise gece doğan güneşe dokunmaya benzer. Sen o suya yazı yazdın, şimdi güneşin doğmasını bekle!

Hani derler ya; insan sevdiğine hiç kırılır mı? Aslında insan en çok sevdiğine kırılır!

Yazıyorum, çünkü içimde susturamadığım bir ses var içimde.

Dokunma bana öyle çok kırıldım ki her kelimem bir yerini kesebilir.

Kalbini kırıyor diye üzülme, belki de hak etmediği yerden çıkmak istiyordur.

Gözlerimden tut da ciğerlerime kadar kırgınım. Can Yücel

Bazen kırılsam da susuyorum. Kırmaktan korktuğum için. Mevla kalbi kırık eylesin de; kalp kıran eylemesin.

İçten kırılmak ince bir sestir. Onu yalnız Allah duyar.

Dal istediği kadar güçlü olsun, rüzgâr istediği an kırabilecek güçtedir. Sen istediğin kadar güçsüz ol, kalbimi kıracak kadar güçlü sözlerin.

İnsan odun değil ki; kırıldığı zaman ses çıkarsın. Mevlâna

Öfke, kızgınlık gelip geçiyor da kırgınlık hiçbir yere sığmıyor.

Hıçkıra hıçkıra ağlattın ya beni ölsem de unutmam seni.

Kırdıysa sessiz kal. Sessizliğinden kırıldığını anlamıyorsa, onsuz kal.

Kim ne derse desin içimdeki kırgınlıklar bir tatlı söz ile bir gülüşle geçmez. Hayat kırmış beni, sende kır çok görmem.

Sessizliğin duyulur bomboş odamda, dokunsalar ağlarım.

Çok güçlüsün, her şeyi içine atıyorsun, dedi. Elimi sol yanıma götürerek, burada neler oluyor biliyor musun, dedim.

Kırgınım. Kime olduğunu, neden olduğunu bilmeden… Belki hayata, belki kendime, belki de kıymet bilmeyen herkese.

Artık yazdıklarımda arama kendini! Çünkü ben, suskunluğuma gömdüm seni.

Oysa ne çok şey var sana diyemediğim, suskunluğumda.

Bunu sana yazdığımı bilmezsin, bir yabancı şarkı gibi dinlersin.

Kırgınlık değil içimdeki sevgilim. Sadece sözlerin dokundu yüreğime inceden. Dal kırıldığı yerden, insan da kırıldığı kalpten koparmış.

Buruk kalbim düzülmez bu sözlerinle asla, sana ben inandım sevdim ama sen harcadın beni, sevgi yolunda dönme bana bir daha.

Belki de dilinden bu şarkı düşmez, dilin söylese de gönlün hissetmez.

Kızgınlık geçer de kırgınlık ne olacak?

Güvensiz kalplerimizi karakteri bozuk insanlara borçluyuz.

Değmiyor bazen, uğruna yorulduklarımız. Nazım Hikmet

Kırıldığını belli etmeyen insanları üzmeyin. Çünkü onlar sizi kaybetmemek için susar, aptal oldukları için değil.

Küsmek ayrı, kırılmak ayrı. Ben seni sildim!

Öfke, rüzgâr gibidir. Bir süre sonra diner ama birçok dal kırılmıştır bile. Mevlâna

Önemsedikçe, yitirdiğim insanlar var.

Ben sadece sevmeyi biliyorum, unutmayı öğrenemedim.

O da o kadar doğru bir seçim değilmiş demek ki. Boş ver be dostum.

Artık hiçbir şeye eskisi kadar üzülmüyorum. Herkes kendine yakışanı yapıyor, diyorum, konu kapanıyor.

Bazı insanlar kırmaktan korkarlar; çünkü kırılmak ne demek iyi bilirler. Dostoyevski