Gidenlere Sözler

Ölüm bile üzerinden zaman geçince eskir. Geçmeyecek diye yanıp tutuştuğunuz acılar eskir, aşklar eskir, gidenler eskir, dönenler eskir.

Bazıları gitmeyi bile beceremiyor. Ya anısı kalıyor, ya acısı.

Gidenlere izin verin. Bırakın çıksınlar aklınızdan, yolunuzdan, hayatınızdan. İzin verin ki; yer açılsın size gelmek isteyenlere.

Kapılıp gitmişim gözlerinin büyüsüne. Yok korkum, nereye sürüklersen sürükle! İster ölüme, ister yüreğine.

Sevinme! Çünkü bu limanda kaybettiğim ilk gemi sen değilsin. Şunu da unutma rıhtımda kalanı değil! Çekip gideni vurur fırtına.

Gitmek, insanın başarabildiği en kolay görevdir. Asıl zor olan, kendine gelmektir.

Ben de bilirdim gitme demeyi! Ama morgda yatan bir cesede, kalk gidiyoruz demek gibi bir şey olurdu bu. Yılmaz Erdoğan

Şimdi gidiyorsun ya. Yol paran var mı amk fakiri?

Ömrüm diyerek kimseyi sevmeyin. Çünkü giden ömür geri gelmiyor.

Aldırma gidenlere, sevip terk edenlere. Hayat dediğin iki kelime; hoş geldin, güle güle.

Şimdi kapıdan gireceğini hayal ediyordum, bana güleceğini. Sonra kızıyorum kendime, giden sen değil miydin en önde.

Ağzın dilin yalan, gitmeler kokuyorsun. Sıcak bir “düş” al dudaklarımın arasından, temizlensin ruhun.

Defol git! Desem, yol parası isteyecek insanlar tanırım.

Olmuyor, yapamıyorum der. Sen daha iyilerine layıksın der. Kendine iyi bak, hoşça kal der. Ben şerefsizin önde gideniyim demez.

O başkasına gidecekse bırak gitsin. Kendini kaybetsin. Bir gün geri dönerse sakın affetme! Yaşarken ölmeyi o da öğrensin.

Herkesin sımsıkı sarılmak istediği bir insan, deli gibi gitmek istediği bir şehir, içinde kaybolmak istediği bir kitap vardır.

Beni hayata bağlayan bir şey yok. ‘Gitme’ diyecek hiç kimse yok!

Benim seni içimde öldüreceğim yok. Kıyamıyorum! Bir iç savaş çıksa da, kim vurduya gitsen diyorum!

Dünyayı süslediler, bir şey kalmadan. Bu süslere inanma, akıl olmadan. Giden de çok dünyadan, gelen de ama. Sen payını al ondan, seni almadan.

Üzerine alınma sakın! Gittin diye yumruklamadım duvarları. Nefsi-i müdafaa sadece. Üzerime üzerime geliyorlardı.

Hadi git! Seni azat ediyorum. Yolumun eri olamadın ya, gönlünün fakiri ol!

Gidene git mi deniyordu yoksa g*t mü?

İnsanlar gördüm hep varmış gibi gelip. Hiç yokmuş gibi gittiler.

Çok gördük, herkes gibi değilim deyip hiç kimse gibi çekip gidenleri.

Ne zaman bu şehirden kaçıp gitme isteği gelse, bir köşeye oturup geçmesini bekliyorum. Gidersem dönmem çünkü biliyorum.

Gitmek için bahane arardın ya; Al işte gözümün üstünde kaşım, altında yaşım var.

Gittiğine inanmadığım için, dön demediğim biri var uzaklarda.

Gitmem diyenlere sesleniyorum! “Herkes gider bir gün, ya ölerek ya da öldürerek” ama mutlaka gider.

Bilirim, gidenle ölünmez ama kalanlarla da yaşanmıyor.

Bu suskunluk git demekse, ölene kadar susalım seninle.

Ben hiç para biriktirmedim; insan biriktirdim. Arada bozuk olanlar çıktı; onları da harcadım gitti.

Şart mı dudaklarımla kal demem, gözlerim çığlık çığlığa gitme diye haykırırken.

Herkesin cehennemi farklıdır. Sadece alev ve acıdan oluşmaz. Asıl cehennem, yolunda gitmeyen hayatındır.

Darağacına gitmek gibiymiş, elveda demeni engelleyememek.

Bizde adettir, gelene Roma’yı, gidene kınayı yakarız!

Bitti dedikten sonra ne cevap bekliyorsun ki? Ne yaşanmışsa göm gitsin. Ölüye sorulmaz ki kefenin metresi, sar gitsin!

O gitti bir daha dönmez artık. Bilmez acı çektiğimi, bilmez onsuz hayallerde yaşadığımı, bilmez yüzümdeki gülücüklerin sahte olduğunu.

Masada bırakılmış çay gibiyim gittikçe soğuyorum hayattan.

Can kırıkları. Cam kırıkları gibi değildir. Öyle süpürünce gitmez; İçinde kalır, aklına geldikçe de batar.

Senin için mücadele etmeyen biri, muhtemelen gitmeni bekliyordur.

Alıp başını gidebilenin hastasıyım. Ben nereye gitsem aklım olay mahallinde kalıyor.

Öyle defalarca neşter vurmaya gerek yok bu yaraya! Sen arada gel-git! O devam ediyor nasıl olsa kanamaya.

Gitmeler yormaz beklemek kadar gelmeyecek birini ve hiçbir şey bir kargaşanın içinde yalnız kalmak kadar koymaz insana.

Gidenin arkasından diz çökmeyin. Cenaze namazında secdeye varılmaz.

Dinlediğim bir şarkıdan esinlenerek söylüyorum. Sende başını alıp gitme ne olur.

Bana iyi gelenler, hep benden gidenler oldu.

O kadar çok gittiler ki benden, kalmanın ne demek olduğunu unuttum.

Sözüm yok gidenlere, küfürlerim geri dönmek isteyenlere.

Bilemedim be annem hiç gitmeyecekmiş gibi bakıyordu gözlerime.

Sanmayın ki gidene ağlar kadın! Gidenin giderken koparttığı yerdir onu ağlatan, orada bıraktığı yaradır.

Bazen çok zordur geri dönmek ya da her şeyi unutup gitmek ve anladım ki insanı en acıtan şeydir; sevilmeden sevmek.