Beni Üzenlere Sözler

Biz kimsenin varlığıyla var olmadık. Yokluğuyla da eksilmeyiz.

Etme sırtını duvardan başkasına emanet. En kralının bile içinde vardır bir nebze ihanet.

Kendini beğenmiş insanları severim. Hiç kimsenin beğenmediği bir şeyi beğenmek, ayrıcalıktır.

Sadece gülüşümü yakala, öfkem sana ağır gelir.

Bana yol vermeyi düşünmeden önce. Sana verdiğim yolda yürümeyi öğren.

Sevebileceğim birine benziyordun dedi. Olsun dedim, sen de insana benziyordun.

Beni dışarıdan yargılayanlara söyleyecek sözüm yok; Zaten dışarıda kalmaları onlara yetiyor.

Bana arkamdan konuşulan lafı getirme. Onlar senin yanında nasıl rahatça konuşuldu onu söyle!

Bana kalbimdesin deme, bilirsin kalabalıkları sevmem.

Dur hemen gitme! Daha ömrümü yiyecektin.

Aklımdan geçtin gittin, kim bilir yine kime gidiyordun.

Ağır konuşuyorsam sustuklarıma sayın!

Dünyanın en yüksek tahtına da çıksan, yine aynı g*t ile oturacaksın.

Ben sadece kaybettiklerimi özlerim. Vazgeçtiklerimi değil!

Benimle kurduğun hayalleri başkasıyla yaşayacak kadar ucuzsan, ben de seni tanımayacak kadar pahalıyım.

Çok talibim var diyenler; sevinmeyin! Ucuz malın alıcısı çoktur.

Kimseye kendimi tanıtmak gibi bir derdim, ne de kimsenin beni tanıması gibi bir lüksüm vardır. Yaşamdan kopmuşçasına kaçışlarım var insanlardan.

Bu saatten sonra ben başkası için yazarım, sen kendin için okursun!

Kendini dünyalar kadar değerli zannedenlere kısa bir not: Dünya beş para etmiyor.

Sen benim adımı bile anamazsın. Bırak dost kalmayı sen benim düşmanım bile olamazsın.

Buğulu camlardaki sözler gibisin; yani nefesim olmadan bir hiçsin.

Şerefin kadar konuş desem, ömür boyu susacak insanlar tanıyorum.

Laf koyup havalı bir şekilde yürümeye başladığımda dizilerdeki gibi tema müzikleri çalsa ne hoş olurdu lan.

Sahne senin devam et ama sıra bana gelmesin dua et.

Üzenlerin üzüldüğü vakit de gelir. Yunus Emre

Yaptıklarıyla küçülenler, laflarıyla büyüdüklerini sanmasın.

Kırgınlığım lunaparkta unutulmuş bir çocuğun nefreti kadar, sorun atlıkarıncalar değil, arkamdan dönüp duran dönme dolaplar.

Hesabı olanlar sanmasın kapandı defterler. Tek tek yazıyorum her birini bir kenara. İyi kötü, bir gün ödenecek bedeller.

Edebim el vermez edepsizlik edene. Susmak en güzel cevap, edebi elden gidene.

Gidiyor musun? Git! Soytarısı terk etti diye, kralın sarayı yıkılmaz.

Laf dedi oldu kapak, söz söyledi oldu tencereye kapak.

Bazı insanlar hep ‘kaptan’ olurlar, söz konusu ‘dümen çevirmek’ olunca.

Yok, artık sana ait tek zerre bünyemde. Sen koca bir hiç oldun bende, ettiğin tek cümle ile!

Yalan zekâ işidir, dürüstlük ise cesaret. Eğer zekân yetmiyorsa yalan söylemeye, cesaretini kullanıp dürüst olmayı dene.

Sevgimin kıymetini bilmeyeni yokluğumla terbiye ederim.

Kapak resmini severek aldığım kitap gibi çıktın sende; dışı güzel içi boş.

Senin zippon benim ateşimi söndüremez be gülüm.

Siz benim tellerime, hangi notadan vuruyorsanız, ben o makamdan çalıp söylerim. Sıkıntı yok.

Ben Mevlâna değilim kardeş, adam ol da gel!

Hani ben kötüyüm ya senin gözünde! Hiç düşünüyor musun acaba sen kaç kuruşluk adamsın benim gözümde!

Eğer birisi seni aldatmışsa bu onun suçudur. Eğer o kişi seni pek çok kere aldatmışsa bu senin suçundur.

Arkamdan konuşanların hepsi arkamda takılmaya devam etsin.

Her kahpeliği sindiremez gönlüm. Yiğittir! Vurmayı bilmez, kırmayı bilmez. Kahpeliklere gelmez. Ama kahpelik yapanı da, hiçbir şekilde affetmez!

Küçük insanlar dengini büyük insanlar kendini arar! Yunus Emre