Albayım Sözleri

Bedenim bir hayli yorgun, ruhum ise emekliye ayrıldı. Ben bu hayat için fazla ölüyüm albayım.

Herkes tarih okuyor albayım, bugüne değer veren kalmadı.

Kaybedelim albayım, kaybedelim ama önce kendimizden başlayalım.

Ağlamıyorum albayım… Eriyorum. Yavaş yavaş eriyorum… Biraz şansım varsa buhar bile olurum.

Fakat Allah kahretsin albayım, insan anlatmak istiyor.

Kelimeler albayım, bazı anlamlara gelmiyor.

Bilemezsin Albayım bilemezsin. Bizim kaderimiz bu, anlamını bilmediğimiz kelimeleri yaşamak.

Bu yaşantının da sonu kötü bitecek albayım.

Aşk albayım. Tüm dünyaya kafa tutarsın da, bir yanak çukurunda diz çöktürür sana.

Masallar albayım. Bu dünyada sonu mutlu biten tek şey onlar.

Ne sıkıntım, ne derdim olursa olsun albayım, gözlerime baktığı an bulutlara kadar çıkıyordum.

Fakat insan, tehlikeli oyunlar oynamak istiyor albayım.

Fakat Allah kahretsin, insan anlatmak istiyor albayım; böyle budalaca bir özleme kapılıyor. Bir yandan da hiç konuşmak istemiyor. Tıpkı oyunlardaki gibi çelişik duyguların altında eziliyor. Fakat benim de sevmeye hakkım yok mu albayım? Yok. Peki albayım. Ben de susarım o zaman. Gecekondumda oturur, anlaşılmayı beklerim. Fakat albayım, adresimi bilmeden beni nasıl bulup anlayacaklar? Sorarım size: “Nasıl?” Kim bilecek benim insanlardan kaçtığımı? Ben ölmek istiyorum sayın albayım, ölmek. Bir yandan da göz ucuyla ölümümün nasıl karşılanacağını seyretmek istiyorum. Tehlikeli oyunlar oynamak istiyor insan; bir yandan da kılına zarar gelsin istemiyor. Küçük oyunlar istemiyorum albayım.

Delirmek albayım, delirmek. Kim bilir ne kadar güzeldir. Aklın yok bir kere. Benim başıma ne geldiyse şu aklımdan geldi zaten.

Bitiyoruz albayım. Doğmakla, ölmek arasında. Bitiyoruz.

Ah be albayım, neden bu kadar acımasız olur insanoğlu?

Ben ölmek istiyorum sayın albayım ölmek. Bir yandan da göz ucuyla ölümümün nasıl karşılanacağını izlemek istiyorum.

Velhasıl kelam, ziyadesiyle tükeniyoruz albayım.

Velhasıl yorulduk albayım.

Ben vedaları sevmem albayım. Hiç gitmesin insanlar. Hele gelmemek üzere giderlerse, çok üzülürüm albayım, dayanamam.

Bu acılar bir türlü geçmiyor be albayım.

Sinirimden gülüyorum albayım. Çünkü sinirlerim artık gülmek için kafamın neşelenmesini beklemiyor. Bu karamsar beyinden bir kahkaha çıkmayacağı için, artık ben gülmüyorum, sinirlerim gülüyor. Hepsi bağımsızlığını kazandı albayım.

Çok sevdik be albayım.

Daha erken fakat yoruldum albayım.

Siz bilmezsiniz albayım. İnsanlık tek başına kollarımda can verdi. Yanında kimseler yoktu.

Dünya çirkin, biz güzeliz albayım biz.

Kötülük albayım, kötülük. Her insanın içinde var diyorlar.

Gençliğimi çaldılar albayım, gençliğimi çaldılar!

Benim hevesim küçükken kırıldı albayım. Sonra kırık çıkıkçıya götürdüler yanlış kaynadı. Hayatım boyunca yanlış şeylere heves ettim durdum.

Gözleriniz çok ses çıkarıyor, albayım.

Beklemek albayım. Hiç duymayan birine dünyanın en güzel şarkısını söylemek gibi.

Oku albayım oku. Bizde, herkese yetecek kadar utanç var.

Anlamlar Albayım. Bazı kelimelere sığmıyor. Ayrılık mesela… Sevenlerin sınavı diyebilir miyiz?

İnsan bazı güçlüklerden, ancak onları unutmak suretiyle kurtulabiliyor albayım.

Çok affedersiniz ama albayım, ben böyle yaşamak bilmiyorum.

Ben artık biraz çöktüm albayım.

İnsana yürümeyi öğretiyorlar. Ama kimse yolu göstermiyor be albayım.